خیلی سخته این روزها من هنوز هم باور نمیکنم که نیستی پیشمون.هنوز هم باور نمیکنم که امروز صبح بالای سر خاک تو وایستاده بودم.
 نمیتونم با خودم کنار بیام...
پ.ن1:واقعاً از ابراز همدردیه دوستان و پیام هاشون ممنونم خیلی لطف داشتن بهم این چند روز.مخصوصاً دوستا و آشناهایی که اصلاً انتظارشو نداشتم.
پ.ن2:پدر بزرگا حتا اگه شونصد سالشون هم بشه،دلگرمیه ما بچه هان.خیلی بهم برخورد که اینقد ریلکسیشن گفتی"عمرشو کرده بود؛برو خدا رو شکر کن که جمعه نمرد که فرداش 2تا امتحان داشتی"
تو چیزی از دوست داشتن سرت میشه اصلاً؟
پ.ن3:وقتی عمومو دیدم بغلش کردم کلی گریه کردم.آروومم کرد.
پ.ن4:بگذار سر به سینه ی من تا که بشنوی؛آوای دلنشین دلی دردمند را.